نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

من به دنبال نگاهی هستم که مرا از پس دیوانگیم میفهمد من نه عاشق هستم ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من من خودم هستم و تنهایی و یك حس غریب كه به صد عشق و هوس می ارزد بیشمارند، آنهایی که نامشان آدم است، ادعایشان آدمیت،کلامشان انسانیت،رفتارشان صمیمیت.. حال ... من دنبال یکی می گردم که،نه آدم باشد،نه انسان نه دوست و رفیق صمیمی،تنها صاف باشد و صادق .پشت سایه اش، خنجری نباشد،برای دریدن. هیچ نگوید،فقط همان باشد که سایه اش می گوید ''صاف و یکرنگ''

پياده آمده بودم ، پياده خواهم رفت .

طلسم غربتم امشب ، شکسته خواهد شد

وسفره اي که تهي بود بسته خواهد شد .

همان غريبه كه قلّك نداشت‌، خواهد رفت‌

و كودكي كه عروسك نداشت‌، خواهد رفت‌

منم تمام افق را به رنج گرديده‌

منم كه هر كه مرا ديده‌، در گذر ديده

تمام آنچه ندارم ،نهاده خواهم رفت

پياده امده ام ،پياده خواهم رفت

منم كه ناني اگر داشتم‌، از آجر بود

و سفره‌ام ـ كه نبود ـ از گرسنگي پُر بود

به هر چه آينه‌، تصويري از شكست من است‌

به سنگ سنگ بناها نشان دست من است

‌اگر چه مزرع ما دانه‌هاي جو هم داشت‌

و چند بتّة مستوجب درو هم داشت‌

اگر چه تلخ شد آرامش هميشةتان‌

اگر چه كودك من سنگ زد به شيشةتان‌

اگر چه سيبي از اين شاخه ناگهان گم شد

و ماية نگراني براي مردم شد

اگر چه متّهم جُرم مستند بودم‌

اگر چه لايق سنگيني لحد بودم‌

دم سفر مپسنديد نااميد مرا

ولو دروغ‌، عزيزان‌! بحل كنيد مرا

تمام آنچه ندارم نهاده خواهم رفت‌

پياده آمده بودم‌، پياده خواهم رفت‌

به اين امام قسم‌! چيز ديگري نبرم‌

به جز غبار حرم چيز ديگري نبرم‌

خدا زياد كند اجر دين و دنياتان‌

و مستجاب شود باقي دعاهاتان‌

هميشه قلّك فرزندهايتان پر باد

و نان دشمنتان ـ هر كه هست ـ آجر باد

جان دوست صمیمی جک در سر راه مسافرتشان به منهتن
پس از سفارش صبحانه در رستوران به جک گفت:
یک لحظه منتظر باش می روم یک روزنامه بخرم.
پنج دقیقه بعد، جان با دست خالی برگشت.
در حالی که غرغر می کرد، با ناراحتی خودش را روی صندلی انداخت.
جک از او پرسید: چی شده؟
جان جواب داد: به روزنامه فروشی رو به رو رفتم. یک روزنامه صبح برداشتم
و ده دلار به صاحب دکه دادم. منتظر بقیه پول بودم،
اما او به جای این که پولم را برگرداند، روزنامه را هم از بغلم در آورد.
به من گفت الان سرم خیلی شلوغ است و نمی توانم برای کسی پول خرد کنم.
فکر کرد من به بهانه خریدن یک روزنامه می خواهم پولم را خرد کنم.
واقعم عصبانی شدم. جان در تمام مدت خوردن صبحانه از صاحب روزنامه فروشی
شکایت می کرد و غر می زد که او مرد بی ادبی است.

جک در حالی است که دوستش را دلداری می داد، حرفی نمی زد.
بعد از صبحانه به جان گفت که یک لحظه منتظر باشد
و بعد خودش به همان روزنامه فروشی رفت ...
وقتی به آنجا رسید، با لبخندی به صاحب روزنامه فروشی گفت: آقا، ببخشید، اگر ممکن است کمکی به من کنید. من اهل اینجا نیستم. می خواهم نیویورک تایمز بخرم اما پول خرد ندارم. فقط یک ده دلاری دارم. معذرت می خواهم، می بینم که سرتان شلوغ است و وقتتان را می گیرم.
صاحب روزنامه فروشی در حالی که به کارش ادامه می داد یک روزنامه به جک داد و گفت: بیا، قابل نداره. هر وقت پول خرد داشتی، پولش را به من بده.
وقتی که جک با غنیمت جنگی اش برگشت، جان در حالی که از تعجب شاخ در آورده بود پرسید: مگر یک نفر دیگر به جای صاحب روزنامه فروشی در آنجا بود ؟
جک خندید و به دوستش گفت: دوست عزیزم، اگر قبل از هر چیز دیگران را درک کنی، به آسانی می بینی که دیگران هم تو را درک خواهند کرد ولی اگر همیشه منتظر باشی که دیگران درکت کنند، خوب، دیگران همیشه به نظرت بی منطق می رسند. اگر با درک شرایط مردم از آنها تقاضایی بکنی، به راحتی برآورده می شود.